|
Onlangs verschenen / Out now |
VORMEN VAN HET ARCHIEF / SHAPING THE ARCHIVE | jrg./Vol. 32 (2011) nr. 4 
 Vormen van het archief richt zich op wat vrij naar Hal Foster de ‘archiverende impuls’ genoemd kan worden: de aandrang van kunstenaars, ontwerpers en architecten om grote hoeveelheden materiaal te verzamelen, selecteren, rangschikken en publiek te maken. Hoewel vergelijkbaar in basisconcept, verschillen deze projecten hemelsbreed in intentie en uitvoering. Sommige archieven zijn bedoeld als traditionele ‘verzamelingen’, andere zijn beschouwingen op de ‘orde der dingen’ of fungeren als autobiografische reconstructies. Wel lijkt in alle gevallen de organisatie van het materiaal cruciaal. Of het nu gaat om Andy Warhols Time Capsules, Gerhard Richters Atlas, de ‘collecties’ van Tacita Dean of de ‘combinaties’ van Sam Durant, om maar een aantal willekeurige archiverende projecten te noemen, uiteindelijk blijkt het de vorm van het archief die betekenis ontsluit.
Het archief is dus een veelvormig verschijnsel. In het nummer dat voor u ligt, nemen we verschillende vormen onder de loep. Het begrip ‘vormen’ heeft hier een dubbelzinnige betekenis. Het verwijst naar de talloze verschijningen van het archief, maar duidt als werkwoord ook op de wijze waarop het materiaal door kunstenaars actief geordend wordt. lees het volledige redactioneel en samenvattingen van de artikelenShaping the Archive focuses on what Hal Foster has defined as the ‘archival impulse’: artists’, scientists’, and architects’ urge to collect, select, order, and make public large amounts of material. Although their starting points are similar, these projects differ both in intention and execution. Some archives are meant as traditional ‘collections’, whereas others are contemplations on the ‘order of things’, or serve as autobiographical reconstructions. In all cases, however, the organisation of the material seems crucial. In Andy Warhol’s Time Capsules, Gerhard Richter’s Atlas, Tacita Dean’s ‘collections’, and Sam Durant’s ‘combinations’, to name just a few archival projects, the meaning of the archive lies in its form. Of the myriad of forms archives take on, a few are explored in the issue that lies before you, as well as the different ways in which artists actively order their material. read the entire editorial and abstracts of the articles
Kunstenaarsbijdrage / Featured artist
Ruben Doornweerd  Ruben Doornweerd, alfabet, herkomstland, kleur, hoogte, vorm, 2010: hoogte / height Ga naar de pagina met kunstenaarsbijdragen / Go to the featured artists' section
|
|
Geselecteerde artikelen / Selected Articles |
|
VORMEN VAN HET ARCHIEF / SHAPING THE ARCHIVE | jrg./Vol. 32 (2011) nr. 4
Imara Limon
De happening is voorbij. Flarden van herinnering aan Allan Kaprows vergankelijke werk
The Happening is Over. Shreds of Memory of Allan Kaprow’s Ephemeral Work
Hoe maak je een tentoonstelling van kunst die niet automatisch blijft bestaan? Allan Kaprow, de uitvinder van de happening, heeft zijn werk geen uitgesproken heldere gebruiksaanwijzing meegegeven. Imara Limon laat zien dat de curatoren van de retrospectieve tentoonstelling Allan Kaprow: Art as Life (Van Abbemuseum, 2007) dit als een vrijbrief opgevat hebben voor een betekenisloze terugblik.
"De tentoonstelling wordt gekenmerkt door het willen eren van Kaprow zonder dieper in te gaan op de relevantie van zijn werk."
How to exhibit the remnants of ephemeral art? Allan Kaprow, the inventor of the happening, did not provide any clear instructions to this end. In 'The Happening is Over', Imara Limon shows that the curators of the retrospective exhibition Allan Kaprow: Art as Life (Van Abbemuseum, 2007) have taken this circumstance as a license to thoughtlessly recollect. Lees het volledige artikel / Read the full article (Dutch)Veronica Tello Between Paranoia and Counter-Memory. Dierk Schmidt’s triptych: Xenophobe, Freedom and Untitled (Louvre) (2001/2002).png) Dierk Schmidt, Untitled (Louvre), 2001/2002 In zijn essay 'An Archival Impulse' (2004) suggereert de kunsthistoricus dat er een verband is tussen de opleving van het gebruik van archieven door kunstenaars enerzijds, en het paranoïde karakter ervan en het ontstaan van 'contranarratieven' anderzijds. De precieze relatie hiertussen laat hij echter vrijwel voor wat het is. Maar door Dierk Schmidts triptiek Xenophobe, Freedom, Untitled (Louvre) te analyseren, toont Veronica Tello dat Fosters aannames opvallend helder door de praktijk worden weerspiegeld. In Hal Foster’s essay, 'An Archival Impulse' (2004), the art historian suggests that there is a link between the ‘archival impulse’, its paranoid character, and the construction of counter-memory, yet he leaves the relationship between these notions relatively unexplored. By examining Dierk Schmidt’s triptych, Xenophobe, Freedom, Untitled (Louvre), Veronica Tello shows that the relations are unexpectedly robust.
"‘It was shocking that this boat accident, despite its dimension, remained invisible in the media.’ It would thus become Schmidt’s endeavor to contest this void, an endeavor that indeed partly manifested itself through his recovering and conservation of archival documents pertaining to SIEV-X."
Lees het volledige artikel (Engels) / Read the full article‘Dat noemen ze antropologie, maar wij vinden het gewoon fucking fashion!’Interview met Ari Versluis en Ellie Uyttenbroek over Exactitudes‘They call it anthropology, but we think it’s just fucking fashion!’ Interview with Ari Versluis and Ellie Uyttenbroek about Exactitudes Ari Versluis & Ellie Uyttenbroek, 99. Neighbours - Rotterdam 2008, 2008 Twaalf foto’s – vier bij drie – van verschillende mensen die er bijna identiek uitzien, in dezelfde houding neergezet tegen een witte achtergrond. Sinds de eerste serie in 1994 neemt Exactitudes, de iconische formule van Ari Versluis en Ellie Uyttenbroek, een eigen plaats in binnen de Nederlandse fotografie. Roel Griffioen en Jesse van Winden vragen de makers naar de motieven en ideeën achter deze nog steeds groeiende index van stijlen, subculturen en modeverschijnselen.
"Mensen zien ineens niet meer een zwarte man in een onveilig station. Nee, die zien een kerel in een pak met een stropdas. Kijk er maar eens anders naar, zegt de foto."
Exactitudes is an ongoing photography project by Ari Versluis and Ellie Uytenbroek. The format has become iconic: twelve portraits in a 4 by 3 grid of various people with a similar appearance, in the same pose against a white background. In this interview, Versluis and Uyttenbroek explicate the motives and ideas behind their project. They position the work somewhere in between anthropology, fashion research, street photography, and staged photography. Lees het volledige interview / Read the full interview (Dutch)Samenvattingen van deze en andere artikelen staan in het Engels onderaan deze pagina
You will find abstract of these and other articles below.
|
|
Eerder verschenen / Previously released |
MEDIALITEIT / MEDIALITY | jrg./Vol. 32 (2011) nr. 3
 De titel van dit nummer, Medialiteit, verwijst naar de gecompliceerde status van artistieke media. De vanzelfsprekendheid waarmee de Schone Kunsten werden afgebakend, heeft in de loop van de twintigste eeuw plaatsgemaakt voor discoursen waarin artistieke media telkens opnieuw worden benoemd, bewapend en bevochten. Het definiëren van artistieke media hangt immers nauw samen met het in- en uitsluiten van kunstvormen en heeft dus gevolgen voor carrières en canons. Deze dynamiek trad in de negentiende eeuw aan het licht met de opkomst van de fotografie en bereikte een voorlopig hoogtepunt in het Amerikaans modernisme van de jaren 1950 en 1960. De ideologie van mediumspecificiteit, die kunstenaars aanzette tot het werken vanuit de intrinsieke ‘logica’ van het gebruikte medium, werd vervolgens ontmanteld.
lees het volledige redactioneel, geselecteerde artikelen, samenvattingen en context
The title of this issue, Mediality, refers to the complex state of artistic media. In the course of the twentieth century, the ostensibly self-evident demarcation of the Fine Arts made place for a variety of discourses that repeatedly defined, armed, and disputed artistic media. The practice of defining media implies subsequent processes of inclusion and exclusion, and therefore yields consequences for careers and canons. These dynamics became apparent during the rise of photography in the nineteenth century, and reached a provisional apex in the 1950s and 1960s in American modernism. The ideology of medium-specificity, which urged artists to work from the intrinsic ‘logic’ of the chosen medium, was debunked.
view the entire editorial, featured articles, summaries, and contextualisation |
|
Eerder verschenen / Previously released |
VOLGENS PLAN. ARCHITECTUUR EN STEDENBOUW | jrg. 32 (2011) nr. 1/2
 Volgens plan is gewijd aan de planning en verbeelding van de contemporaine stad. ‘De stad’ is een veelomvattend begrip. In dit nummer wordt bekeken wat de stad is of kan zijn. De stad staat tegenwoordig immers voor diverse problemen en uitdagingen, onder meer op het gebied van immigratie, herstructurering en duurzaamheid. Hebben al deze ontwikkelingen tot gevolg dat de stad door haar inwoners op een andere manier wordt gezien en gebruikt? En verlopen de stedelijke groei en ontwikkeling, elk onderhevig aan veel plannenmakerij, daadwerkelijk volgens plan of valt daar het een en ander op af te dingen? De stad wordt gemaakt door zijn inwoners, zijn ontwerpers en de opdrachtgevers, en de stedelijke architectuur is daar een weerslag van. Met het oog op deze diverse, samenhangende factoren heeft de redactie gekozen voor een brede invalshoek. De stad wordt behalve vanuit een architectuurhistorisch perspectief ook vanuit het oogpunt van de beeldende kunst, de fotografie, de antropologie, de monumentenzorg en de museumpraktijk bekeken. Hierbij worden steden en stedelijke gebieden in zowel Nederland als in het buitenland belicht.
lees het volledige redactioneel en samenvattingen / read English abstracts of the articles
|
|